Let’s get updated IDV

รศ. นพ. รุจิภาส สิริจตุภัทร
สาขาวิชาโรคติดเชื้อและอายุรศาสตร์เขตร้อน ภาควิชาอายุรศาสตร์
คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล

ปี 2569 นับเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่องค์ความรู้ด้านโรคติดเชื้อเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ทั้งจากผลการทดลองแบบสุ่มขนาดใหญ่ที่อาจท้าทายแนวปฏิบัติที่ยึดถือกันมานาน การเกิดขึ้นของทางเลือกใหม่ในการป้องกันและรักษาโรคติดเชื้อไวรัส ตลอดจนความจำเป็นในการเฝ้าระวังโรคอุบัติใหม่อย่างรอบด้านและมีวิจารณญาณ

Oseltamivir ในผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ขั้นวิกฤต: ถึงเวลาทบทวนแนวปฏิบัติเดิมหรือไม่?

Oseltamivir เป็นยาต้านไวรัสกลุ่ม neuraminidase inhibitor ที่ใช้รักษาโรคไข้หวัดใหญ่มาอย่างยาวนาน และเป็นยาที่แนวทางเวชปฏิบัติในหลายประเทศแนะนำให้เริ่มโดยเร็วที่สุดในผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงหรือต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล ทว่าหลักฐานจากการทดลองแบบสุ่มในกลุ่มผู้ป่วยวิกฤตกลับมีอยู่อย่างจำกัด เมื่อเทียบกับความแพร่หลายของการใช้ยาในทางปฏิบัติจริง

ผลเบื้องต้นจากโดเมนการรักษาไข้หวัดใหญ่ในการศึกษา REMAP-CAP ซึ่งเป็น adaptive platform trial ระดับนานาชาติ ได้จุดประเด็นคำถามสำคัญต่อบทบาทของ oseltamivir ในผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ที่ต้องเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวิกฤต โดยการวิเคราะห์นี้ครอบคลุมผู้ป่วยที่ยืนยันการติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ทางห้องปฏิบัติการ จำนวน 442 ราย จาก 139 สถานพยาบาลใน 18 ประเทศ ซึ่งเปรียบเทียบกลยุทธ์การให้ oseltamivir นาน 5 วัน 10 วัน และการไม่ให้ยาต้านไวรัสเลย

ผลการวิเคราะห์ภายใต้กรอบ Bayesian adaptive design ชี้ให้เห็นว่า การให้ oseltamivir ในผู้ป่วยวิกฤตอาจไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ และเข้าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าสำหรับความด้อยกว่า (inferiority) โดยอัตราตายในวันที่ 90 ของกลุ่มที่ไม่ได้รับยาต้านไวรัสอยู่ที่ 13.7% เทียบกับประมาณ 19.4% ในกลุ่มที่ได้รับ oseltamivir ด้วยความน่าจะเป็นของอันตรายจากยาที่สูงในการวิเคราะห์ระหว่างการศึกษา คณะผู้วิจัยจึงตัดสินใจปิดรับผู้ป่วยเข้าสู่กลุ่มการรักษานี้

กระนั้นก็ตาม ผลลัพธ์ดังกล่าว ไม่ควรถูกตีความอย่างง่ายว่า “oseltamivir เป็นอันตรายต่อผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ทุกกลุ่ม” เนื่องจากประชากรที่ศึกษาเป็นผู้ป่วยวิกฤตโดยเฉพาะ และการตัดสินใจเลือกวิธีรักษาจำเป็นต้องคำนึงถึงหลายปัจจัยร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เริ่มยา ชนิดของไวรัส ภูมิคุ้มกันของผู้ป่วย โรคร่วม การติดเชื้อแบคทีเรียซ้อน และการรักษาประคับประคองอื่น ๆ

ประเด็นสำหรับเวชปฏิบัติ

ผลการศึกษานี้ใช้ได้กับผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ที่มีอาการรุนแรงระดับ ICU เท่านั้น ไม่ใช่หลักฐานที่สนับสนุนให้หยุดใช้ oseltamivir ในผู้ป่วยนอกหรือผู้ป่วยในทั่วไป
ควรติดตามบทความฉบับเต็มหลังผ่านการทบทวนโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (peer review) รวมถึงการวิเคราะห์กลุ่มย่อยและข้อมูลเรื่องเวลาเริ่มยาอย่างใกล้ชิด
ระหว่างที่แนวทางเวชปฏิบัติระดับชาติและนานาชาติยังไม่มีการปรับเปลี่ยนอย่างเป็นทางการ การตัดสินใจควรอาศัยการประเมินผู้ป่วยเป็นรายบุคคล ควบคู่กับการปรึกษาทีมโรคติดเชื้อและเวชบำบัดวิกฤต
ผลการศึกษานี้ตอกย้ำความสำคัญของการทดลองแบบสุ่มในการตรวจสอบการรักษาที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย ด้วยหลักฐานจากประชากรที่มีความรุนแรงของโรคแตกต่างกัน

Ensitrelvir กับบทบาทใหม่ของการป้องกันหลังสัมผัส COVID-19

แม้ความรุนแรงเฉลี่ยของ COVID-19 ในระดับประชากรจะลดลงจากช่วงเริ่มต้นของการระบาด แต่ผู้สูงอายุ ผู้มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง และผู้ที่มีโรคร่วมสำคัญยังคงมีความเสี่ยงต่อการป่วยรุนแรง การป้องกันหลังสัมผัสโรค (post-exposure prophylaxis; PEP) ที่มีประสิทธิผลจึงเป็นแนวทางที่อาจช่วยลดจำนวนผู้ป่วยได้ โดยเฉพาะในครัวเรือนหรือสถานการณ์ที่มีการสัมผัสใกล้ชิด

การศึกษาระยะที่ 3 SCORPIO-PEP ประเมินประสิทธิผลของ ensitrelvir ซึ่งเป็นยาต้านไวรัสชนิดรับประทานที่ออกฤทธิ์ยับยั้ง SARS-CoV-2 3C-like protease ในผู้สัมผัสร่วมบ้านของผู้ติดเชื้อ COVID-19 ที่มีอาการ โดยผู้เข้าร่วมที่เริ่มยาภายใน 72 ชั่วโมงหลังผู้ป่วยต้นเหตุเริ่มมีอาการ จะได้รับ ensitrelvir ขนาด 375 มก. ในวันแรก ตามด้วย 125 มก. วันละครั้งในวันที่ 2 – 5

ผลการศึกษาในประชากร modified intention-to-treat พบว่าการเกิด symptomatic laboratory-confirmed COVID-19 ภายในวันที่ 10 อยู่ที่ 2.9% ในกลุ่ม ensitrelvir เทียบกับ 9.0% ในกลุ่มยาหลอก คิดเป็นการลดความเสี่ยงสัมพัทธ์ถึง 67% (risk ratio 0.33; 95% CI 0.22 – 0.49; P<0.001) และในกลุ่มที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อการป่วยรุนแรง พบว่าสามารถลดความเสี่ยงสัมพัทธ์ได้สูงถึง 76%

จุดเด่นของการศึกษานี้คือการเป็นหลักฐานระยะที่ 3 ที่สนับสนุนประสิทธิผลของยาต้านไวรัสชนิดรับประทานในการป้องกันโรคหลังการสัมผัสภายในครัวเรือน อย่างไรก็ตาม การนำไปใช้จริงยังขึ้นอยู่กับการอนุมัติของหน่วยงานกำกับดูแลในแต่ละประเทศ ราคายา การเข้าถึงการตรวจวินิจฉัยที่รวดเร็ว และระบบที่เอื้อให้เริ่มยาได้ทันภายในกรอบเวลาที่มีประสิทธิภาพ

ประเด็นที่ควรพิจารณาก่อนนำไปใช้

ประสิทธิผลของยาเกิดขึ้นในบริบทที่เริ่มยาได้อย่างรวดเร็ว จึงจำเป็นต้องมีระบบตรวจวินิจฉัยและเข้าถึงยาภายใน 72 ชั่วโมง
ควรทบทวนปฏิกิริยาระหว่างยาก่อนสั่งใช้ทุกครั้ง โดยเฉพาะในผู้สูงอายุและผู้ที่ใช้ยาหลายชนิดร่วมกัน
ผลการศึกษานี้เป็นการป้องกันหลังสัมผัสในผู้อยู่ร่วมบ้าน มิได้หมายความว่าควรใช้เป็นการป้องกันล่วงหน้าระยะยาวในประชากรทั่วไป
วัคซีนยังคงเป็นแกนหลักในการลดความเสี่ยงต่อโรครุนแรง ส่วนยาต้านไวรัสเป็นเครื่องมือเสริมที่เหมาะสมในบางกลุ่มและบางสถานการณ์
ควรติดตามสถานะการขึ้นทะเบียนยา ข้อบ่งใช้ที่ได้รับอนุมัติ และข้อมูลประสิทธิผลในสถานการณ์จริง (real-world effectiveness) ต่อสายพันธุ์ที่จะหมุนเวียนในอนาคต

ความก้าวหน้าในการรักษา HIV: ทางเลือกใหม่สำหรับผู้ป่วยที่คุมไวรัสได้แล้ว

การรักษา HIV ในปัจจุบันก้าวไปไกลกว่าการกดไวรัสให้ต่ำกว่าเกณฑ์ตรวจพบ เป้าหมายยังรวมถึงการลดผลไม่พึงประสงค์ระยะยาว ความสะดวกในการใช้ยา ความต่อเนื่องของการรักษา และการปรับสูตรยาให้เหมาะกับโรคร่วมของผู้ป่วยแต่ละราย ในปี 2569 FDA ได้อนุมัติสูตรยาสองชนิดใหม่ที่มีเป้าหมายเดียวกันคือการทดแทนสูตรยาต้านไวรัสเดิมในผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อ HIV-1 และมี viral suppression แล้ว แต่มีกลไกและกลุ่มเป้าหมายที่แตกต่างกัน

Doravirine/Islatravir (IDVYNSO™)
ในเดือนเมษายน 2569 FDA อนุมัติ IDVYNSO™ ซึ่งเป็นยาสูตรเม็ดเดียววันละครั้ง ประกอบด้วย doravirine 100 mg และ islatravir 0.25 mg สำหรับใช้แทนสูตรยาต้านไวรัสเดิมในผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อ HIV-1 และมี viral suppression แล้ว โดยต้องไม่มีประวัติ virologic treatment failure และไม่มีการกลายพันธุ์ที่สัมพันธ์กับการดื้อ doravirine

Doravirine เป็น non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor (NNRTI) ส่วน islatravir เป็น nucleoside reverse transcriptase translocation inhibitor ที่มีฤทธิ์ต้านไวรัสสูงและมี half-life ภายในเซลล์ยาว สูตรดังกล่าวจึงเป็นทางเลือก two-drug complete regimen แบบรับประทานวันละครั้งที่ไม่ใช้ integrase strand transfer inhibitor (INSTI) และไม่มี tenofovir

อย่างไรก็ดี สูตรนี้ไม่ใช่คำตอบเดียวสำหรับผู้ติดเชื้อ HIV ทุกราย ผู้ป่วยที่มีการดื้อยาในอดีต การรักษาล้มเหลวมาก่อน การติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีร่วม หรือมีข้อบ่งชี้จำเพาะอื่น ต้องได้รับการประเมินประวัติการรักษา ผล genotype และความเหมาะสมของสูตรยาอย่างละเอียด

Bictegravir/Lenacapavir (Bixlenvo™)
วงการรักษา HIV มีความเคลื่อนไหวสำคัญอีกครั้งเมื่อ FDA อนุมัติ Bixlenvo™ เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2569 ซึ่งเป็นยาสูตรผสม bictegravir 75 mg และ lenacapavir 50 mg ในรูปแบบเม็ดเดียวรับประทานวันละครั้ง และนับเป็น single-tablet regimen (STR) ที่มีขนาดเล็กที่สุดเท่าที่เคยมีมาสำหรับการรักษา HIV ในผู้ใหญ่ที่คุมไวรัสได้แล้ว (HIV-1 RNA <50 copies/mL) โดยไม่มีประวัติหรือข้อสงสัยว่าดื้อต่อ bictegravir หรือ lenacapavir

หลักฐานทางคลินิก อ้างอิงจากข้อมูล non-inferiority ที่สัปดาห์ที่ 48 ของการทดลองระยะที่ 3 สองการศึกษา ได้แก่ ARTISTRY-1 (เปลี่ยนจากสูตรยาที่ซับซ้อนหลายเม็ด) และ ARTISTRY-2 (เปลี่ยนจาก Biktarvy)

ขนาดยาและวิธีบริหารยา การเริ่มยา (วันที่ 1 – 2) ต้องให้ oral loading dose ร่วมกับ Sunlenca (lenacapavir):

วันที่ 1: Bixlenvo 1 เม็ด + Sunlenca 300 mg จำนวน 2 เม็ด (รวม 600 mg)
วันที่ 2: Bixlenvo 1 เม็ด + Sunlenca 300 mg จำนวน 2 เม็ด (รวม 600 mg)
การรักษาต่อเนื่อง (ตั้งแต่วันที่ 3 เป็นต้นไป) ให้ Bixlenvo 1 เม็ด รับประทานวันละครั้ง พร้อมหรือไม่พร้อมอาหารก็ได้

กลไกออกฤทธิ์ bictegravir เป็น INSTI ที่มีความต้านทานการดื้อยาสูงและเป็นที่แนะนำในแนวทางเวชปฏิบัติทั่วโลก ส่วน lenacapavir เป็น first-in-class capsid inhibitor ที่มีกลไกออกฤทธิ์แบบใหม่และไม่มี cross-resistance กับยาต้านไวรัสกลุ่มอื่น การผสานยาสองกลุ่มที่มีกลไกต่างกันนี้จึงเป็นจุดเด่นสำคัญของสูตรยานี้ และเป็น STR ตัวแรกที่ออกแบบมาสำหรับผู้ป่วยที่คุมไวรัสได้แล้วแต่ยังติดอยู่กับสูตรยาซับซ้อนหลายเม็ด อันเนื่องจากปัญหาการดื้อยาหรือทนต่อยาไม่ได้จากยากลุ่มเดิม เช่น NRTIs หรือ NNRTIs

เปรียบเทียบสองสูตรยา

ข้อควรติดตามทางคลินิกร่วมกัน

ทั้งสองสูตรมีข้อบ่งใช้เฉพาะผู้ที่คุมไวรัสได้แล้ว ไม่ใช่ทางเลือก universal first-line regimen สำหรับผู้เริ่มการรักษาทุกราย
ควรตรวจสอบประวัติ resistance ต่อยาแต่ละกลุ่มก่อนเปลี่ยนสูตรเสมอ โดยเฉพาะผู้ที่เคยล้มเหลวจากการรักษาหรือเคยดื้อยากลุ่ม INSTI, NNRTI มาก่อน
Islatravir เคยมีประเด็นด้านการลดลงของ lymphocyte ในขนาดยาที่สูงกว่าระหว่างการพัฒนาระยะแรก ส่วน Bixlenvo เพิ่งได้รับอนุมัติจึงยังมีข้อมูล post-marketing จำกัด ทั้งสองตัวจึงควรได้รับการติดตามความปลอดภัยระยะยาวอย่างใกล้ชิด
การเลือกสูตรยาที่เหมาะสมควรพิจารณาโรคร่วม การทำงานของไตและกระดูก ความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด ปฏิกิริยาระหว่างยา และความต้องการของผู้ป่วยเป็นรายบุคคล
ควรติดตามสถานะการขึ้นทะเบียนยาและการเข้าถึงยาทั้งสองตัวในประเทศไทยและภูมิภาคที่เกี่ยวข้องอย่างต่อเนื่อง
คุณสมบัติทางเภสัชวิทยาของทั้ง islatravir และ lenacapavir อาจเป็นฐานสำคัญต่อการพัฒนาสูตรการรักษาหรือการป้องกัน HIV ที่ให้ยาห่างขึ้นในอนาคต

MSSA Bacteremia: Cefazolin ควรเป็นทางเลือกหลักแทน Antistaphylococcal Penicillin หรือไม่?

Staphylococcus aureus bacteremia เป็นภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดที่สัมพันธ์กับอัตราป่วยและเสียชีวิตสูง การรักษาที่เหมาะสมมิได้จำกัดอยู่เพียงการเลือกยาต้านจุลชีพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเก็บ blood culture ซ้ำเพื่อยืนยันการกำจัดเชื้อ การค้นหาและควบคุมแหล่งติดเชื้อ การประเมินภาวะเยื่อบุหัวใจอักเสบ และการกำหนดระยะเวลาการรักษาให้เหมาะสม

สำหรับเชื้อ methicillin-susceptible S. aureus (MSSA) ประเด็นถกเถียงที่มีมาอย่างยาวนานคือ การเลือกใช้ cefazolin เทียบกับ antistaphylococcal penicillin เช่น cloxacillin, flucloxacillin, nafcillin หรือ oxacillin แม้ข้อมูลเชิงสังเกตจำนวนมากจะสนับสนุนการใช้ cefazolin แต่ก็ยังมีความกังวลเรื่อง cefazolin inoculum effect โดยเฉพาะในภาวะที่มีปริมาณเชื้อสูง เช่น endocarditis หรือการติดเชื้อในตำแหน่งลึก

การศึกษา SNAP ได้เติมเต็มช่องว่างนี้ด้วยหลักฐานจากการทดลองแบบสุ่ม โดยเปรียบเทียบ cefazolin กับ flucloxacillin หรือ cloxacillin ในผู้ใหญ่ที่มี MSSA bacteremia ผลการศึกษาพบว่า cefazolin ไม่ด้อยกว่า antistaphylococcal penicillin ในแง่อัตราตายที่ 90 วัน โดยอัตราตายในกลุ่ม cefazolin อยู่ที่ 15% เทียบกับ 17% ในกลุ่ม antistaphylococcal penicillin นอกจากนี้ cefazolin ยังสัมพันธ์กับอุบัติการณ์ acute kidney injury ที่ต่ำกว่าอีกด้วย (14% และ 20% ตามลำดับ)

ผลลัพธ์ดังกล่าวมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะสอดคล้องกับข้อสังเกตจากงานวิจัยย้อนหลังที่ผ่านมาว่า cefazolin มีประสิทธิผลใกล้เคียงกัน แต่มีข้อได้เปรียบด้านความปลอดภัยต่อไต ความสะดวกในการบริหารยา และอาจช่วยลดภาระในการติดตามอาการไม่พึงประสงค์

แนวทางประยุกต์ใช้

Cefazolin เป็นทางเลือกที่มีหลักฐานสนับสนุนเข้มแข็งสำหรับผู้ป่วย MSSA bacteremia ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงความเสี่ยงต่อไตและความสะดวกในการให้ยา
หัวใจสำคัญของการรักษา MSSA bacteremia ยังคงเป็นการทำ source control การเก็บ repeat blood culture และการประเมิน endocarditis อย่างเป็นระบบ
ผู้ป่วยที่มี prosthetic valve, endocarditis, การติดเชื้อระบบประสาทส่วนกลาง, osteomyelitis, deep abscess หรือ persistent bacteremia ควรได้รับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญเป็นรายกรณีไป
ประเด็น inoculum effect และผลลัพธ์ในกลุ่ม high-inoculum infection ยังเป็นพื้นที่ที่ควรติดตามข้อมูลการวิเคราะห์กลุ่มย่อยเพิ่มเติม
หากพบว่าเชื้อเป็น penicillin-susceptible aureus ซึ่งพบได้ไม่บ่อยนัก การใช้ penicillin G อาจเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลทดสอบความไวต่อยาและบริบทของผู้ป่วยแต่ละราย

ข่าวโรคติดเชื้อที่ควรเฝ้าระวัง

อีโบลาสายพันธุ์ Bundibugyo (BDBV) ถูกยกระดับเป็นภาวะฉุกเฉินด้านสาธารณสุขระหว่างประเทศ (PHEIC)
องค์การอนามัยโลกประกาศให้การระบาดในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกและยูกันดาเป็น PHEIC เมื่อเดือนพฤษภาคม 2569 เนื่องจากเชื้อสายพันธุ์ BDBV ไม่ตอบสนองต่อวัคซีนและยาต้านไวรัสที่มีใช้ในปัจจุบัน ข้อมูล ณ ต้นเดือนกันยายน 2569 พบผู้ติดเชื้อสะสมกว่า 6,300 ราย และเสียชีวิตกว่า 3,000 ราย คิดเป็นอัตราป่วยตายสูงถึง 47% แนวทางเวชปฏิบัติในปัจจุบันจึงเน้นมาตรการควบคุมการติดเชื้อและการรักษาแบบประคับประคองเป็นหลัก ควบคู่ไปกับการเร่งทดลองทางคลินิกเพื่อพัฒนาวัคซีนจำเพาะต่อสายพันธุ์นี้

ไข้หวัดนกสายพันธุ์รุนแรง H5N1 ข้ามสายพันธุ์สู่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สถานการณ์การติดเชื้อ H5N1 ขยายขอบเขตเข้าสู่กลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างมีนัยสำคัญ โดยสหรัฐอเมริการายงานผู้ติดเชื้อสะสมในมนุษย์กว่า 70 ราย ระหว่างปี 2567 ถึงกลางปี 2569 ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการระบาดในฟาร์มโคนม ขณะที่ออสเตรเลียพบเชื้อในโลมาและสุนัขจิ้งจอก สะท้อนถึงปริมาณไวรัสในสิ่งแวดล้อมที่อยู่ในระดับน่ากังวล แพทย์ควรเฝ้าระวังการกลายพันธุ์ที่อาจเอื้อต่อการแพร่กระจายระหว่างมนุษย์ และซักประวัติการสัมผัสสัตว์อย่างละเอียดในผู้ป่วยที่มีอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่

อุบัติการณ์ West Nile Virus (WNV) พุ่งสูงในยุโรป
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเอื้อต่อการแพร่พันธุ์ของยุงพาหะ ส่งผลให้ในฤดูร้อนปี 2569 มีรายงานผู้ป่วยติดเชื้อ WNV กว่า 600 รายใน 12 ประเทศทั่วยุโรป โดยเฉพาะในกรีซและมาซิโดเนียเหนือ แม้ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะมีอาการไม่รุนแรง แต่ประมาณ 1% มีความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนทางระบบประสาท การวินิจฉัยจำเป็นต้องอาศัยการตรวจ WNV IgM จากน้ำไขสันหลัง เนื่องจากไวรัสอยู่ในกระแสเลือดเพียงระยะสั้น ทั้งนี้การรักษาในปัจจุบันยังคงเป็นการดูแลแบบประคับประคองเช่นเดิม

การแพร่กระจายของ Mpox สายพันธุ์ Clade I นอกทวีปแอฟริกา
พบการระบาดของ Mpox สายพันธุ์ Clade I ซึ่งมีความรุนแรงและอัตราป่วยตายสูงกว่าสายพันธุ์ Clade IIb ในพื้นที่นอกภูมิภาคแอฟริกา โดยเปอร์โตริโกรายงานพบผู้ติดเชื้อที่มีประวัติการเดินทางในเดือนสิงหาคม 2569 ลักษณะรอยโรคมักเริ่มต้นที่เยื่อบุหรืออวัยวะเพศ ก่อนลุกลามร่วมกับอาการทางระบบประสาทที่รุนแรง แพทย์จำเป็นต้องใช้การตรวจ PCR ที่สามารถระบุสายพันธุ์ได้ชัดเจน และบังคับใช้มาตรการป้องกันการแพร่เชื้อที่เหมาะสมทันทีตั้งแต่การประเมินผู้ป่วยเบื้องต้น